Een plechtigheid met drie mensen. De kist met een enorm bloemstuk staat op het marmeren podium in de koepelaula van Driehuis Westerveld. Klassieke stukken schallen met een prachtige akoestiek door de aula heen. Alle drie de aanwezigen doen hun woordje en delen hun herinneringen. Tussendoor mocht ik zorgen voor een overweging en een gebed. In samenspraak met de opdrachtgever van de uitvaart hadden we besloten er toch maar geen priester bij te vragen, dat voelde toch wat te vee

Ze ligt in het bed van de hospice. Letterlijk doodmoe. Ik zou een gesprek hebben met haar man over haar te verwachten overlijden. Eigenlijk zonder haar maar last minute gaf ze aan er toch bij te willen zijn. Na uitgelegd te hebben dat we rustig zouden kijken wat er nog zou lukken of wat eventueel te confronterend zou zijn, begonnen we ons gesprek. Er kwam kracht in haar ogen terug en stap voor stap namen we alles door. “Is het niet gek als ik zelf de bloemen uitzoek? “ “D

Het kan je zomaar gebeuren, horen dat je ongeneeslijk ziek bent. En dan wil je weten waar je aan toe bent. Wat kan er nog? Hoe lang nog? Welke stippen op de horizon zijn nog haalbaar? Toen Marja hoorde dat ze ziek was, zou ze misschien nog maar 3-9 maanden te leven hebben. Ze was een strijder. Een sterke, dappere vrouw die zich niet zomaar klein liet krijgen. Ze bleef plannen maken en greep de meeste behandelingen aan. Marja leefde veel langer dan de artsen hadden voorspe