De arts is geweest. Je ligt in bed in de kamer van het Hospice. De rust is voelbaar door de hele kamer. Je pantoffels staan onder het bed, foto’s in de kamer. Alles krijgt een andere waarde nu je leven voorbij is. Ik geef je de laatste verzorging en trek je het huispak aan dat je zelf had uitgezocht. Met een medewerker leg ik je in de  uitvaartkist. De medewerker van het Hospice is emotioneel als je voor de laatste keer de deur uitgaat. Een aantal dagen later staat je kist in

Het is jouw woonkamer. De kamer waar je je leven hebt geleefd. Samen met je partner kocht je deze meubels. Toen je nog midden in het leven stond en deze meubels de trend van die tijd waren.   De meubels werden oud. Raakten steeds voller met herinneringen. Elke verjaardag, elke vakantie kwam er een dingetje bij. Je hebt ze nog regelmatig in je handen genomen en gedacht aan het moment dat je het kocht. Nu is het hier stil. De brancard heeft je over dit tapijt naar buiten gerede

Als ik thuiskom na mijn werk is er in elk geval 1 iemand héél blij dat ik er weer ben: onze hond…. In mijn ouderlijk huis hadden we alleen een vogel en een paar wandelende takken. Ik was geen honden en katten gewend en kende niet de onvoorwaardelijke liefde van deze huisdieren voor hun baasje. Recent organiseerde ik een uitvaart voor een mevrouw die veel betekend had voor een kynologenclub. (hondenclub) Vanuit de club werd het verzoek gedaan een erehaag te vormen met de honde