Steenmannetje
Voor elke berg, elk bos, elk landschap is er een eerste keer geweest dat iemand er de weg heeft gezocht.
Met vallen en opstaan vind je uiteindelijk de makkelijkste weg naar de bestemming.
En om het daarna voor anderen ook makkelijker te maken maak je een pad, schilder je een kruis op een boom of zet je op een andere manier een wegwijzer neer. Bijvoorbeeld een stapeltje stenen. Wel eens gezien in de bergen? Een steenmannetje noemt men dat.
Al in de bronstijd werden ze gebruikt om een graf te markeren. Later, en nu nog, werden ze gebruikt op een route, om een pad te markeren.
Recentelijk mochten wij de uitvaart van Peter verzorgen. Peter heeft heel wat paden gelopen in zijn leven. Van the Mount Everest tot de Chinese muur. En op zijn levenspad is hij de nodige obstakels tegengekomen. Op het laatste deel van zijn pad kon hij niet zelfstandig meer verder.
Hoe fijn is het dan dat er dan een houvast is die je op je pad kan houden. Een wegwijzer. Die markeert welke kant je op moet.
Helga was zo’n houvast voor Peter. Zijn steenmannetje. Ze hielp hem het pad weer terug te vinden en liep op het moeilijkste deel van het pad, tot het einde met hem mee.
Naast Peters kist stond symbolisch het steenmannetje. En nu bij Helga thuis, naast zijn foto.
Arie ten Wolde - Koger





Opmerkingen