Ze keek een beetje mee

Ze ligt in het bed van de hospice. Letterlijk doodmoe. 

Ik zou een gesprek hebben met haar man over haar te verwachten overlijden. Eigenlijk zonder haar maar last minute gaf ze aan er toch bij te willen zijn. 

Na uitgelegd te hebben dat we rustig zouden kijken wat er nog zou lukken of wat eventueel te confronterend zou zijn, begonnen we ons gesprek. 

Er kwam kracht in haar ogen terug en stap voor stap namen we alles door. 

“Is het niet gek als ik zelf de bloemen uitzoek? “

“Dat denk ik niet, het is voor uw man op de dag van de uitvaart toch heel mooi dat de bloemen die er staan door u uitgezocht zijn?” 

Ook de kist zocht ze uit, de kaart, de locatie, de witte auto’s… En het gaf haar een enorme rust toen ze dit gedaan had. 

Op de dag van de uitvaart voelde het alsof ze een beetje met ons meekeek. 

Zo waardevol dat ze toch nog zelf regie had gepakt. Voor haar man maakte dat het afscheid extra speciaal. In de stralende zon reed ze weg in de witte rouwauto met haar zelfgekozen bloemstuk op haar witte kist.