Geen drama

Het kan je zomaar gebeuren, horen dat je ongeneeslijk ziek bent. En dan wil je weten waar je aan toe bent. Wat kan er nog? Hoe lang nog? Welke stippen op de horizon zijn nog haalbaar? 

Toen Marja hoorde dat ze ziek was, zou ze misschien nog maar 3-9 maanden te leven hebben.  

Ze was een strijder. Een sterke, dappere vrouw die zich niet zomaar klein liet krijgen. Ze bleef plannen maken en greep de meeste behandelingen aan. 

Marja leefde veel langer dan de artsen hadden voorspeld, maar na 2 jaar werd het steeds moeilijker de klachten onder controle te houden. Ze wilde over haar afscheid na gaan denken. 

Ze vertelde duidelijk dat haar uitvaart geen groot drama moest worden. Ze wilde graag tot de uitvaart thuis blijven, in een witte mand. En niet met een rouwauto naar het crematorium, maar in de laadbak van haar schoonzoons auto. 

En zo is het gegaan. Iedereen kreeg de kans thuis afscheid van haar te nemen. 

En op de dag van de uitvaart zetten we haar samen in de achterbak met een spanband er omheen. Een ererondje door Lelystad. 

Geen drama. Daarna een borrel in de tuin. Haar stoel bleef leeg, maar de verhalen waren vol van haar.