Doorzoek deze website

Al 400 miljoen jaar geleden bestonden er varens. En terwijl alles om je heen verandert groeien de varens rustig door. De varen heeft zijn afdruk achtergelaten in de grond, nu terug te vinden in fossielen, miljoenen jaren later. Recentelijk gebruikten we deze symboliek bij de uitvaart van Henk. Henk en zijn vrouw hadden deze prachtige varens gezien in Nieuw-Zeeland en planten ze bij thuiskomst ook in de tuin. Een schaduw hoekje dat herinnerde aan een mooie reis samen. Henk raakte zijn geheugen kwijt. Maar bij het afscheid van Henk waren daar de verhalen, de herinneringen, de afdruk die Henk had nagelaten op de mensen om hem heen. Karaktertrekken letterlijk zichtbaar in zijn kinderen en familie. Geen enkel leven gaat voor niets voorbij. Liefde is tijdloos. Liefde geeft het leven door.

Een plechtigheid met drie mensen. De kist met een enorm bloemstuk staat op het marmeren podium in de koepelaula van Driehuis Westerveld. Klassieke stukken schallen met een prachtige akoestiek door de aula heen. Alle drie de aanwezigen doen hun woordje en delen hun herinneringen. Tussendoor mocht ik zorgen voor een overweging en een gebed. In samenspraak met de opdrachtgever van de uitvaart hadden we besloten er toch maar geen priester bij te vragen, dat voelde toch wat te veel van het goede met drie mensen in een aula. De overledene had zijn wensen al 20 jaar geleden vast laten leggen bij een notaris aangezien hij alleen was. De laatste 10 jaar van zijn leven kon hij niet meer praten en zich niet meer bewegen. En wat doe je dan als dit iemands wensen zijn die hij destijds met zorg heeft vastgelegd? We besloten zijn wensen uit te voeren. Hoewel het in de voorbereiding wat gek voelde was het bij de uitvoering toch een mooi eerbetoon.

Ze ligt in het bed van de hospice. Letterlijk doodmoe. Ik zou een gesprek hebben met haar man over haar te verwachten overlijden. Eigenlijk zonder haar maar last minute gaf ze aan er toch bij te willen zijn. Na uitgelegd te hebben dat we rustig zouden kijken wat er nog zou lukken of wat eventueel te confronterend zou zijn, begonnen we ons gesprek. Er kwam kracht in haar ogen terug en stap voor stap namen we alles door. “Is het niet gek als ik zelf de bloemen uitzoek? “ “Dat denk ik niet, het is voor uw man op de dag van de uitvaart toch heel mooi dat de bloemen die er staan door u uitgezocht zijn?” Ook de kist zocht ze uit, de kaart, de locatie, de witte auto’s… En het gaf haar een enorme rust toen ze dit gedaan had. Op de dag van de uitvaart voelde het alsof ze een beetje met ons meekeek. Zo waardevol dat ze toch nog zelf regie had gepakt. Voor haar man maakte dat het afscheid extra speciaal. In de stralende zon reed ze weg in de witte rouwauto met haar zelfgekozen bloemstuk op haar witte kist.

Het kan je zomaar gebeuren, horen dat je ongeneeslijk ziek bent. En dan wil je weten waar je aan toe bent. Wat kan er nog? Hoe lang nog? Welke stippen op de horizon zijn nog haalbaar? Toen Marja hoorde dat ze ziek was, zou ze misschien nog maar 3-9 maanden te leven hebben. Ze was een strijder. Een sterke, dappere vrouw die zich niet zomaar klein liet krijgen. Ze bleef plannen maken en greep de meeste behandelingen aan. Marja leefde veel langer dan de artsen hadden voorspeld, maar na 2 jaar werd het steeds moeilijker de klachten onder controle te houden. Ze wilde over haar afscheid na gaan denken. Ze vertelde duidelijk dat haar uitvaart geen groot drama moest worden. Ze wilde graag tot de uitvaart thuis blijven, in een witte mand. En niet met een rouwauto naar het crematorium, maar in de laadbak van haar schoonzoons auto. En zo is het gegaan. Iedereen kreeg de kans thuis afscheid van haar te nemen. En op de dag van de uitvaart zetten we haar samen in de achterbak met een spanband er omheen. Een ererondje door Lelystad. Geen drama. Daarna een borrel in de tuin. Haar stoel bleef leeg, maar de verhalen waren vol van haar.

Twee broers uit een gezin met 3 jongens. Hun vader overleed toen hun moeder zwanger was. Ook hun jongste broer werd niet oud en werd in ditzelfde graf begraven. Een traumatische gebeurtenis in een jong gezin. Zo’n 40 jaar later werden beide broers tegelijk ziek. Wetende dat hun einde zou komen spraken ze onafhankelijk van elkaar de wens uit in het graf van hun broer en vader begraven te worden. Een mooi idee maar kan dat? In theorie wel. Als de overledenen in het graf beide langer dan 10 jaar liggen kan een graf herschikt worden. De overblijfselen worden dan onder de diepste laag van het graf herbegraven, wat in theorie twee nieuwe plaatsen in het graf maakt. Echter gaat niet elke begraafplaats hier op dezelfde manier mee om. Voor deze broers ging het helaas niet lukken. Bovendien hadden beide mannen een partner en waar zou die te zijner tijd dan een graf hebben? Goed om vooraf over na te denken. Bovendien is er altijd 1 familielid rechthebbende van een familiegraf die toestemming moet geven. Uiteindelijk is er voor 1 van de broers een nieuw graf gemaakt.

De arts is geweest. Je ligt in bed in de kamer van het Hospice. De rust is voelbaar door de hele kamer. Je pantoffels staan onder het bed, foto’s in de kamer. Alles krijgt een andere waarde nu je leven voorbij is. Ik geef je de laatste verzorging en trek je het huispak aan dat je zelf had uitgezocht. Met een medewerker leg ik je in de  uitvaartkist. De medewerker van het Hospice is emotioneel als je voor de laatste keer de deur uitgaat. Een aantal dagen later staat je kist in de aula van het crematorium met twee stoelen ernaast. Een medewerker van het notariskantoor neemt plaats.  Ik lees een korte tekst en start daarna de muziek die jij hebt uitgekozen . Met bloed, zweet en tranen galmt door de aula. De tekst raakt ons allebei. Wat heb je allemaal meegemaakt? Wat maakte dat we hier met twee mensen in de aula afscheid van jou nemen? Fijn dat we er nog even voor je konden zijn. Jouw leven is voorbij.  Geen bloed, zweet en tranen meer.  Arie ten Wolde - Koger

Het is jouw woonkamer. De kamer waar je je leven hebt geleefd. Samen met je partner kocht je deze meubels. Toen je nog midden in het leven stond en deze meubels de trend van die tijd waren.   De meubels werden oud. Raakten steeds voller met herinneringen. Elke verjaardag, elke vakantie kwam er een dingetje bij. Je hebt ze nog regelmatig in je handen genomen en gedacht aan het moment dat je het kocht. Nu is het hier stil. De brancard heeft je over dit tapijt naar buiten gereden. De auto reed je langzaam voor een laatste keer de straat uit. Ik wacht aan tafel. Je dochter zet een kop koffie in de keuken. We praten over jou. Hoe je je best gedaan hebt. Hoe je er altijd was voor je kinderen. En hoe je positief bleef. Ondanks dat je je soms alleen voelde en je lichaam je zo vaak in de weg zat. Het is voorbij. Voor al jouw spullen wordt een bestemming gezocht en jouw huis zal weer een ander ontvangen. Waar weer een heel nieuw verhaal zal beginnen. En als we samenkomen dan denken we aan jou. Je verhalen worden verteld. Jouw uitspraken herhaald. Jouw taart wordt weer gebakken.. Maar toch nooit helemaal zoals jij dat deed.

Als ik thuiskom na mijn werk is er in elk geval 1 iemand héél blij dat ik er weer ben: onze hond…. In mijn ouderlijk huis hadden we alleen een vogel en een paar wandelende takken. Ik was geen honden en katten gewend en kende niet de onvoorwaardelijke liefde van deze huisdieren voor hun baasje. Recent organiseerde ik een uitvaart voor een mevrouw die veel betekend had voor een kynologenclub. (hondenclub) Vanuit de club werd het verzoek gedaan een erehaag te vormen met de honden. Ruim 80 honden zaten langs het pad toen de familie met de overledene voorbij kwam. Hoe reageert een huisdier eigenlijk op het overlijden van zijn baasje? Regelmatig zie je bij een thuisopbaring dat de hond of kat komt snuffelen om te ontdekken wat er aan de hand is. Overduidelijk is dat huisdieren de verandering in sfeer opmerken, ook al tijdens een ziekte. Soms vinden mensen het spannend de huisdieren bij de overledene te laten, maar mijn ervaring is dat het alleen maar heel waardevol is. Soms komt de kat echt afscheid nemen door een tijdje bij de voeten te gaan liggen. Tijdens een afscheid in de Waterlely wilde de dochter van de overledene speechen bij de open kist. De hond van de overledene kwam mee naar voren, ging op zijn achterpoten staan om in de kist te kijken en ging daarna weer bij de dochter staan. Het was zo aandoenlijk. Er zijn mij inmiddels heel wat honden en katten aangeboden die achterbleven, maar ik vind 1 bordercollie en 2 kinderen genoeg..   Arie ten Wolde – Koger www.uitvaartzorgtwk.nl   0613174232

Bijeenkomst met de notaris, 16 maart 2026 Denkt u wel eens na over wat u achterlaat als u er niet meer bent? Kinderen, Spullen, Huisdieren, Geld, Herinneringen.. In mijn werk wordt ik regelmatig geconfronteerd met nabestaanden die geen idee hebben van iemands wensen, wachtwoorden of de verdeling van spullen. Dat kan een vervelende ballast zijn in een periode waarin je emotioneel al genoeg aan je hoofd hebt en vooral de tijd wil nemen voor rouw. Het is best een grote stap om een uitvaartondernemer te bellen of eens bij de notaris binnen te stappen. “Ik ben voorlopig nog niet van plan om dood te gaan,..” Nee, ik ook niet. Toch weet mijn partner wel wat mijn wensen zijn. En ehh…de notaris moet ik inderdaad ook nodig eens heen. Op 16 maart om 19.00 uur bent u welkom bij Theater POSA, Kempenaar 01-10 Lelystad. FKJ Notaris vertelt over het levenstestament en geeft antwoord op uw vragen. Daarnaast zal ik iets vertellen over hoe u zich goed kunt voorbereiden op uw uitvaart en wat voor invloed uw eventuele verzekering daarop heeft. Entree is gratis. Wel graag vooraf even aanmelden en stel bijvoorbeeld alvast uw vraag op de mail, zodat we die kunnen voorbereiden. Aanmelden via www.uitvaartzorgtwk.nl/contact Hopelijk tot dan. Arie ten Wolde - Koger 0613174232

Op 14 december wordt om 19:00 uur in de aula van Ölandhorst, op de begraafplaats, stilgestaan bij Wereldlichtjesdag. Deze avond is bedoeld voor iedereen die een kind verloren heeft. Wil je hier ook bij zijn? Er is een programma met wat sprekers en muziek en daarna gaan we samen buiten naar het monument om de namen voor te lezen en een kaars te branden.  Meld je aan via: koreman48@xs4all.nl     3 jaar geleden overleed mijn neef Marc. Zomaar tijdens het hardlopen.  Ik probeerde me in te denken hoe het voor zijn ouders moest zijn. Want hoe oud je kind ook is, het blijft je kind.  Vanuit mijn beleving als vader schreef ik dit gedicht, dat ze ook bij zijn uitvaart hebben gelezen:    Mijn kind kwijt    Ik zag je groeien, spelen  Leren, Fantaseren en dromen  Ik kon je knuffelen en je strelen  Je beschermen voor wat zou komen    Zo blij dat je er was    Ik zag je gaan,  De wereld ontdekken  Op eigen benen staan  Je eigen plan gaan trekken    Maar je wist dat ik er was    Ik kon trots over je vertellen  Je was een grote sterke vent   Hoe je was als man en vader  Warm, betrokken, vol talent    Zo blij dat jij er was    Soms waren er weken dat ik je niet zag  Maar ik kon je appen en je bellen  Voor je stem en voor je lach  Soms gingen er uren voorbij  dat ik niet aan je dacht    Maar ik wist dat je er was     Ik hoor de stilte suizen  Een grote lege plek  Of je zo weer terug kan komen  Die leegte is zo gek  Alsof ik leek te dromen    Dat het een vergissing was    De leegte zal nooit wennen  Het is een scherf uit mijn ziel  Ik zal je altijd kennen  Zo blij dat jij er was    Als de namen worden voorgelezen, denk ik ook even aan Marc.     Arie ten Wolde – Koger 0613174232 www.uitvaartzorgtwk.nl

Heb je wel eens goed naar een schelp gekeken? Net als de ringen van een boom komt er bij de schelp steeds een randje bij. En zo wordt de schelp steeds een beetje groter. Uiteindelijk als de bewoner van de schelp sterft, blijft het huisje achter.  Eigenlijk net als bij ons.  Ik gebruik het voorbeeld van de schelp wel eens om kinderen bij de uitvaart te betrekken en ze zo iets over de dood uit te leggen. De schelpen die ik daarbij gebruik geef ik ze daarna dan mee naar huis. Bijvoorbeeld om in hun kamer een herdenkingshoekje te maken. De schelp laat een tastbare herinnering achter. En door alle laagjes kun je ook zien hoe die er uitzag toen het nog maar een klein schelpje was.  De zee blijft aanspoelen op het strand. De zee neemt alle schelpen op de vloedlijn mee in zijn eeuwige beweging en van sommige schelpen blijft niet meer over dan korreltjes in het zand. En die korreltjes gaan dan vaak weer op in iets nieuws. Iets tijdelijks, zoals een zandkasteel, iets duurzamers zoals een gebouw, of om weer op te gaan in een ander zeedier.   Mooi hè hoe de natuur dat laat zien. Arie ten Wolde- Koger 0613174232 www.uitvaartzorgtwk.nl

Het kan ineens aan de hand zijn, er overlijdt een familielid. Hoe graag je iemand ook het mooiste afscheid ooit wilt geven, je moet het ook kunnen betalen. Ik zat eens bij een familie aan tafel waar de dochter bij een verkeersongeval was omgekomen.  Natuurlijk wilde iedereen komen om de familie te steunen en afscheid te nemen, maar daardoor kunnen de kosten enorm oplopen. We organiseerden een avond waar  men afscheid kon nemen en op de dag van de uitvaart was ook iedereen welkom in de aula.  We besloten alleen geen catering aan te bieden. Wat is er belangrijker, afscheid nemen of een kop koffie?  Het was een indrukwekkend afscheid en iedereen voelde zich betrokken. En de familie vond het fijn om na alle overweldigende belangstelling weer in kleine kring thuis wat te eten en te drinken.  Er zijn altijd slimme opties te bedenken om minder geld uit te geven en toch een waardevol afscheid te hebben. Zoals pas geleden een uitvaart in een clubgebouw, waar diegene graag kwam. Het gebouw werd gratis beschikbaar gesteld en de consumpties waren behoorlijk goedkoper.  Als je je kunt voorbereiden kun je veel kosten voorkomen.  Ik denk graag met je mee hoe we een uitvaart binnen jouw budget kunnen organiseren. Arie ten Wolde - Koger  www.uitvaartzorgtwk.nl 0613174232