Het is jouw woonkamer. De kamer waar je je leven hebt geleefd. Samen met je partner kocht je deze meubels. Toen je nog midden in het leven stond en deze meubels de trend van die tijd waren.   De meubels werden oud. Raakten steeds voller met herinneringen. Elke verjaardag, elke vakantie kwam er een dingetje bij. Je hebt ze nog regelmatig in je handen genomen en gedacht aan het moment dat je het kocht. Nu is het hier stil. De brancard heeft je over dit tapijt naar buiten gereden. De auto reed je langzaam voor een laatste keer de straat uit. Ik wacht aan tafel. Je dochter zet een kop koffie in de keuken. We praten over jou. Hoe je je best gedaan hebt. Hoe je er altijd was voor je kinderen. En hoe je positief bleef. Ondanks dat je je soms alleen voelde en je lichaam je zo vaak in de weg zat. Het is voorbij. Voor al jouw spullen wordt een bestemming gezocht en jouw huis zal weer een ander ontvangen. Waar weer een heel nieuw verhaal zal beginnen. En als we samenkomen dan denken we aan jou. Je verhalen worden verteld. Jouw uitspraken herhaald. Jouw taart wordt weer gebakken.. Maar toch nooit helemaal zoals jij dat deed.

Als ik thuiskom na mijn werk is er in elk geval 1 iemand héél blij dat ik er weer ben: onze hond…. In mijn ouderlijk huis hadden we alleen een vogel en een paar wandelende takken. Ik was geen honden en katten gewend en kende niet de onvoorwaardelijke liefde van deze huisdieren voor hun baasje. Recent organiseerde ik een uitvaart voor een mevrouw die veel betekend had voor een kynologenclub. (hondenclub) Vanuit de club werd het verzoek gedaan een erehaag te vormen met de honden. Ruim 80 honden zaten langs het pad toen de familie met de overledene voorbij kwam. Hoe reageert een huisdier eigenlijk op het overlijden van zijn baasje? Regelmatig zie je bij een thuisopbaring dat de hond of kat komt snuffelen om te ontdekken wat er aan de hand is. Overduidelijk is dat huisdieren de verandering in sfeer opmerken, ook al tijdens een ziekte. Soms vinden mensen het spannend de huisdieren bij de overledene te laten, maar mijn ervaring is dat het alleen maar heel waardevol is. Soms komt de kat echt afscheid nemen door een tijdje bij de voeten te gaan liggen. Tijdens een afscheid in de Waterlely wilde de dochter van de overledene speechen bij de open kist. De hond van de overledene kwam mee naar voren, ging op zijn achterpoten staan om in de kist te kijken en ging daarna weer bij de dochter staan. Het was zo aandoenlijk. Er zijn mij inmiddels heel wat honden en katten aangeboden die achterbleven, maar ik vind 1 bordercollie en 2 kinderen genoeg..   Arie ten Wolde – Koger www.uitvaartzorgtwk.nl   0613174232

Bijeenkomst met de notaris, 16 maart 2026 Denkt u wel eens na over wat u achterlaat als u er niet meer bent? Kinderen, Spullen, Huisdieren, Geld, Herinneringen.. In mijn werk wordt ik regelmatig geconfronteerd met nabestaanden die geen idee hebben van iemands wensen, wachtwoorden of de verdeling van spullen. Dat kan een vervelende ballast zijn in een periode waarin je emotioneel al genoeg aan je hoofd hebt en vooral de tijd wil nemen voor rouw. Het is best een grote stap om een uitvaartondernemer te bellen of eens bij de notaris binnen te stappen. “Ik ben voorlopig nog niet van plan om dood te gaan,..” Nee, ik ook niet. Toch weet mijn partner wel wat mijn wensen zijn. En ehh…de notaris moet ik inderdaad ook nodig eens heen. Op 16 maart om 19.00 uur bent u welkom bij Theater POSA, Kempenaar 01-10 Lelystad. FKJ Notaris vertelt over het levenstestament en geeft antwoord op uw vragen. Daarnaast zal ik iets vertellen over hoe u zich goed kunt voorbereiden op uw uitvaart en wat voor invloed uw eventuele verzekering daarop heeft. Entree is gratis. Wel graag vooraf even aanmelden en stel bijvoorbeeld alvast uw vraag op de mail, zodat we die kunnen voorbereiden. Aanmelden via www.uitvaartzorgtwk.nl/contact Hopelijk tot dan. Arie ten Wolde - Koger 0613174232

Op 14 december wordt om 19:00 uur in de aula van Ölandhorst, op de begraafplaats, stilgestaan bij Wereldlichtjesdag. Deze avond is bedoeld voor iedereen die een kind verloren heeft. Wil je hier ook bij zijn? Er is een programma met wat sprekers en muziek en daarna gaan we samen buiten naar het monument om de namen voor te lezen en een kaars te branden.  Meld je aan via: koreman48@xs4all.nl     3 jaar geleden overleed mijn neef Marc. Zomaar tijdens het hardlopen.  Ik probeerde me in te denken hoe het voor zijn ouders moest zijn. Want hoe oud je kind ook is, het blijft je kind.  Vanuit mijn beleving als vader schreef ik dit gedicht, dat ze ook bij zijn uitvaart hebben gelezen:    Mijn kind kwijt    Ik zag je groeien, spelen  Leren, Fantaseren en dromen  Ik kon je knuffelen en je strelen  Je beschermen voor wat zou komen    Zo blij dat je er was    Ik zag je gaan,  De wereld ontdekken  Op eigen benen staan  Je eigen plan gaan trekken    Maar je wist dat ik er was    Ik kon trots over je vertellen  Je was een grote sterke vent   Hoe je was als man en vader  Warm, betrokken, vol talent    Zo blij dat jij er was    Soms waren er weken dat ik je niet zag  Maar ik kon je appen en je bellen  Voor je stem en voor je lach  Soms gingen er uren voorbij  dat ik niet aan je dacht    Maar ik wist dat je er was     Ik hoor de stilte suizen  Een grote lege plek  Of je zo weer terug kan komen  Die leegte is zo gek  Alsof ik leek te dromen    Dat het een vergissing was    De leegte zal nooit wennen  Het is een scherf uit mijn ziel  Ik zal je altijd kennen  Zo blij dat jij er was    Als de namen worden voorgelezen, denk ik ook even aan Marc.     Arie ten Wolde – Koger 0613174232 www.uitvaartzorgtwk.nl

Heb je wel eens goed naar een schelp gekeken? Net als de ringen van een boom komt er bij de schelp steeds een randje bij. En zo wordt de schelp steeds een beetje groter. Uiteindelijk als de bewoner van de schelp sterft, blijft het huisje achter.  Eigenlijk net als bij ons.  Ik gebruik het voorbeeld van de schelp wel eens om kinderen bij de uitvaart te betrekken en ze zo iets over de dood uit te leggen. De schelpen die ik daarbij gebruik geef ik ze daarna dan mee naar huis. Bijvoorbeeld om in hun kamer een herdenkingshoekje te maken. De schelp laat een tastbare herinnering achter. En door alle laagjes kun je ook zien hoe die er uitzag toen het nog maar een klein schelpje was.  De zee blijft aanspoelen op het strand. De zee neemt alle schelpen op de vloedlijn mee in zijn eeuwige beweging en van sommige schelpen blijft niet meer over dan korreltjes in het zand. En die korreltjes gaan dan vaak weer op in iets nieuws. Iets tijdelijks, zoals een zandkasteel, iets duurzamers zoals een gebouw, of om weer op te gaan in een ander zeedier.   Mooi hè hoe de natuur dat laat zien. Arie ten Wolde- Koger 0613174232 www.uitvaartzorgtwk.nl

Het kan ineens aan de hand zijn, er overlijdt een familielid. Hoe graag je iemand ook het mooiste afscheid ooit wilt geven, je moet het ook kunnen betalen. Ik zat eens bij een familie aan tafel waar de dochter bij een verkeersongeval was omgekomen.  Natuurlijk wilde iedereen komen om de familie te steunen en afscheid te nemen, maar daardoor kunnen de kosten enorm oplopen. We organiseerden een avond waar  men afscheid kon nemen en op de dag van de uitvaart was ook iedereen welkom in de aula.  We besloten alleen geen catering aan te bieden. Wat is er belangrijker, afscheid nemen of een kop koffie?  Het was een indrukwekkend afscheid en iedereen voelde zich betrokken. En de familie vond het fijn om na alle overweldigende belangstelling weer in kleine kring thuis wat te eten en te drinken.  Er zijn altijd slimme opties te bedenken om minder geld uit te geven en toch een waardevol afscheid te hebben. Zoals pas geleden een uitvaart in een clubgebouw, waar diegene graag kwam. Het gebouw werd gratis beschikbaar gesteld en de consumpties waren behoorlijk goedkoper.  Als je je kunt voorbereiden kun je veel kosten voorkomen.  Ik denk graag met je mee hoe we een uitvaart binnen jouw budget kunnen organiseren. Arie ten Wolde - Koger  www.uitvaartzorgtwk.nl 0613174232

Om ​k​inderen iets tastbaars te geven in een periode van rouw, hebben we het Sterrenboekje ontwikkeld. Het is een creatief informatie- en werkboekje voor kinderen tussen de 5 en 12 jaar. Ze kunnen hun gevoelens in het boekje kwijt op verschillende manieren en het geeft veel informatie over alles wat met overlijden en rouw te maken heeft op een toegankelijke manier. Kinderen vanaf 5 jaar kunnen er uit voorgelezen worden en er in kleuren, oudere kinderen kunnen er zelf informatie uithalen en het als een soort schrijfboekje gebruiken dat helpt om de herinneringen vast te leggen en geeft tips zoals het maken van een herinneringsplekje in hun kamer. Het is een mooie samenwerking geworden met, onder andere, mijn schoonmoeder Emilie Koger (gespecialiseerd in creatieve rouwverwerking) en mijn schoonzus Elisah Koger (grafische vormgeving). Het boekje kost 13.95 en is verkrijgbaar via het contactformulier van onze website of via de mail.  Daarnaast presenteren we het boekje tijdens: Workshop/Lezing rouw bij kinderen - Vrijdag 14 maart, Theater POSA Lelystad Als je wereld nog maar klein is en je raakt daar een deel van kwijt...dan is dat heel ingrijpend. Een kind dat iemand verliest moet dus heel goed opgevangen worden. Hoe doe je dat als ouder/ verzorger? Als opa of oma? Als meester of juf? Je kunt een levenslange indruk achterlaten. Zowel positief als negatief. Hoe help je kinderen verder? En wat zeg je nu precies wel en niet tegen kinderen? Wat leg je uit met welke woorden? Doe waardevolle kennis op bij deze interactieve lezing. Auteur en rouwtherapeute Maria de Greef spreekt deze avond over dit onderwerp. En je bent welkom met al je vragen!  De avond begint om 19:00 en duurt tot ca. 21:00.  Kosten 7,50 p.p. Inclusief 1 consumptie. Bij aanvraag van 3 kaarten ontvangt u een gratis Sterrenboekje. Bestel uw kaartjes op https://www.theaterposa.nl/voorstelling/vr-14-maart-2025-1900-uur-kinderen-die-verliezen/ of via ons contact formulier. ​

Hij was zijn leven lang een buitenstaander. Hij bleef op zoek in het leven, hij worstelde ermee, maar de enige plek waar hij zich echt op zijn gemak voelde was bij zijn ouders. Sinds een paar maanden had hij zijn eigen appartement.  Hij had de leeftijd om zelfstandig te worden. Zijn ouders vonden het heel spannend, maar het leek best goed te gaan. Tot dat wat ze al zo vaak gevreesd hadden toch gebeurde. De politie kwam aan de deur en vertelde dat hij langs het spoor gevonden was. Wat wilde zijn ouders hem graag nog zien. Wat wilden ze graag afscheid nemen. Hoewel het ingewikkeld was vonden we een manier om hierin iets te kunnen betekenen. We zorgden dat zijn hand op één plek in de kist bereikbaar was. Verder was de kist van binnen met linnen bespannen. Zijn moeder kwam elke dag naar het uitvaartcentrum en zat dan tijdenlang naast zijn kist over zijn hand te aaien. Het heeft haar enorm geholpen om op die manier toch nog afscheid van haar zoon te kunnen nemen. Op de dag van de uitvaart stak iedereen in stilte een kaarsje bij hem aan. En toen alle kaarsen branden was de overgang van de stilte naar de muziek wel heel groot toen Metallica door de aula schalde.. muziek die vertelde over de strijd, zijn strijd, met het leven. Denk je aan zelfdoding? We zijn er voor je. Je kunt met ons geheel anoniem bellen of chatten. Bel gratis 0800-0113

Hoe lang mag je eigenlijk rouwen als je een dierbare verliest? In elk geval langer dan de vier dagen die je officieel verlof krijgt..Direct na overlijden worden de nabestaanden soms al een beetje geleefd door alles wat er op ze af komt. Aan de ene kant een welkome afleiding, aan de andere kant heb je de ruimte nodig om eerst eens stil te staan bij wat er nu eigenlijk gebeurd is en wat daar de consequenties van zijn. De telefoon blijft maar gaan. Mensen aan de deur.. Heel lief en goed bedoeld. Wat is het dan waardevol als er iemand bij je is die je beschermt. Familie? Een goede vriend(in) ? Is er iemand die kan “filteren” wat er allemaal op je af komt? Ik adviseer nabestaanden regelmatig om de ruimte te nemen om afscheid te nemen zolang de overledene nog fysiek aanwezig is. Er is daarna nog genoeg tijd voor alle mensen die contact met je zoeken. Natuurlijk is het heel waardevol dat mensen op je af komen. En helemaal als die mensen vooral luisteren en open vragen stellen. Het rouwen houdt niet op in de weken na de uitvaart. En het vraagt veel van je energie. Het heeft invloed op je geheugen, je kunt nog lange tijd in een flits denken dat diegene er nog is. En daarna weer keihard met de werkelijkheid worden geconfronteerd. Ik hoor gelukkig regelmatig verhalen over werkgevers met geduld. Die hun werknemer of collega de ruimte geven om weer te herstellen. Niet gebonden aan een bepaalde tijd. Want er is geen termijn aan rouw te hangen. Nabestaanden zijn vaak bang dat misschien niemand meer op hun verhaal zit te wachten. Dat er geen ruimte meer is voor verdriet. Wie vraag jij in de komende week om zijn of haar verhaal nog eens te vertellen? Wie stuur jij een kaartje of nodig je aan tafel uit?

Als een overledene thuis blijft tot de dag van de uitvaart noemen we dat een thuisopbaring. De meeste mensen kennen de opbaring met een koeling wel, maar nog regelmatig tref ik families die niet weten dat het ook zonder koeling kan. Dit kan door middel van Thanatopraxie, oftewel lichte balseming. Voordelen van thanatopraxie zijn: dat de overledene minder koud is. (bijvoorbeeld prettig voor jonge kinderen die afscheid nemen), een grotere kans dat het lichaam goed geconserveerd blijft tot de uitvaart, geen koeling in huis die geluid maakt, blauwe plekken en kneuzingen kunnen minder worden en door het toedienen van vocht kan de overledene er iets “frisser” uitzien. Nadeel kan voor mensen zijn dat het een kleine ingreep is. De vloeistof wordt namelijk via de halsslagader met een pompje in het vatenstelsel ingebracht. Na deze behandeling mag er zowel een crematie als begrafenis plaatsvinden, zelfs op de meeste natuurbegraafplaatsen. In de wet is bepaald dat de stoffen die het ontbindingsproces vrijwel stilleggen, maximaal 10 dagen mogen werken, daarna worden deze stoffen door natuurlijke ontbinding van het lichaam opgelost. Uitdroging of het verliezen van vocht aan de atmosfeer gaat deze behandeling niet tegen. Daarom smeren we de kwetsbare huid, zoals lippen en oogleden vaak in met crème. Om de huid zacht te houden. Uiteindelijk is het voor het proces van afscheid nemen ook belangrijk om te ervaren dat het lichaam iets achteruit gaat. Ik adviseer mensen dit regelmatig omdat ik zelf ervaren heb wat de voordelen zijn. Op internet is uiteraard nog meer informatie te vinden, maar ik kom graag bij u thuis langs om u van informatie te voorzien.   Arie ten Wolde – Koger www.uitvaartzorgtwk.nl 0613174232

Wat laat je na, als je er niet meer bent? Bij het werk als uitvaartondernemer zijn de gesprekken met families een mooie leerschool. Wat herinneren mensen zich van jou als je er niet meer bent? Wat wordt er verteld bij jouw afscheid?  Bij het afscheid van Herman kwam vooral naar voren hoe fijn het was dat hij als vader zo aanwezig was geweest. Om liefdevol overal mee te helpen en te ondersteunen. Van een gaaf nieuw stuur op je fiets, op je wachten tot je thuis kwam van een avondje uit, tot volgen op de kaart welke plaatsen je tijdens een reis allemaal kwam.  Herman kwam door hartklachten al jong thuis te zitten en zo maakte hij van de nood een deugd. Het was daarom eenvoudig bij hen thuis, maar zijn kinderen hebben altijd het idee gehad dat ze niets te kort kwamen en hun ouders waren tot hun dood dol op elkaar.  In de speech bij zijn uitvaart noemde zijn dochter hem de groentesoep koning. Want  de groentesoep die hij maakte was tot ver buiten zijn gezin beroemd.

Jan kon niet meer. Hoewel iedereen genoot van zijn gezelligheid, de praatjes die hij met iedereen maakte en de spelletjes die hij graag deed met kinderen en kleinkinderen (vooral Yahtzee) , hield Jan het niet langer uit. Voortdurende jeuk, pijn en benauwdheid en het verlies van zijn vrouw een half jaar geleden, maakte dat hij genoeg had van het leven. Zijn afscheid werd voorbereid en zijn kinderen lieten in zijn kamer, een dag voor zijn overlijden, alle teksten en muziek horen die bij zijn afscheid gespeeld en gesproken zouden worden. Ook Jan vond het heel waardevol dit zelf mee te kunnen maken. De volgende ochtend kwamen zijn dochters hem ondersteunen omdat de euthanasie zou plaatsvinden. Jan was er klaar voor. Geen spoor van angst of spijt, het was goed zo. Zijn lichaam zou, op zijn verzoek, beschikbaar gesteld worden aan de wetenschap. Dus op de dag van zijn afscheid in de aula in Lelystad was er geen lichaam, geen kist. Wel stonden er spulletjes die symbool stonden voor wie hij geweest was. Zijn eerste zaag, waar hij nog altijd trots op was en symbool stond voor zijn eigen aannemers bedrijf. Yahtzee, een pot Engelse drop, wat boeken, een tuinharkje, een paardenzadel en een mooie foto van Jan. Ondersteund door alle mooie verhalen en een kleindochter die nog één keer probeerde Yahtzee te gooien was het een mooi en compleet afscheid.