Doorzoek deze website

Om ​k​inderen iets tastbaars te geven in een periode van rouw, hebben we het Sterrenboekje ontwikkeld. Het is een creatief informatie- en werkboekje voor kinderen tussen de 5 en 12 jaar. Ze kunnen hun gevoelens in het boekje kwijt op verschillende manieren en het geeft veel informatie over alles wat met overlijden en rouw te maken heeft op een toegankelijke manier. Kinderen vanaf 5 jaar kunnen er uit voorgelezen worden en er in kleuren, oudere kinderen kunnen er zelf informatie uithalen en het als een soort schrijfboekje gebruiken dat helpt om de herinneringen vast te leggen en geeft tips zoals het maken van een herinneringsplekje in hun kamer. Het is een mooie samenwerking geworden met, onder andere, mijn schoonmoeder Emilie Koger (gespecialiseerd in creatieve rouwverwerking) en mijn schoonzus Elisah Koger (grafische vormgeving). Het boekje kost 13.95 en is verkrijgbaar via het contactformulier van onze website of via de mail.  Daarnaast presenteren we het boekje tijdens: Workshop/Lezing rouw bij kinderen - Vrijdag 14 maart, Theater POSA Lelystad Als je wereld nog maar klein is en je raakt daar een deel van kwijt...dan is dat heel ingrijpend. Een kind dat iemand verliest moet dus heel goed opgevangen worden. Hoe doe je dat als ouder/ verzorger? Als opa of oma? Als meester of juf? Je kunt een levenslange indruk achterlaten. Zowel positief als negatief. Hoe help je kinderen verder? En wat zeg je nu precies wel en niet tegen kinderen? Wat leg je uit met welke woorden? Doe waardevolle kennis op bij deze interactieve lezing. Auteur en rouwtherapeute Maria de Greef spreekt deze avond over dit onderwerp. En je bent welkom met al je vragen!  De avond begint om 19:00 en duurt tot ca. 21:00.  Kosten 7,50 p.p. Inclusief 1 consumptie. Bij aanvraag van 3 kaarten ontvangt u een gratis Sterrenboekje. Bestel uw kaartjes op https://www.theaterposa.nl/voorstelling/vr-14-maart-2025-1900-uur-kinderen-die-verliezen/ of via ons contact formulier. ​

Hij was zijn leven lang een buitenstaander. Hij bleef op zoek in het leven, hij worstelde ermee, maar de enige plek waar hij zich echt op zijn gemak voelde was bij zijn ouders. Sinds een paar maanden had hij zijn eigen appartement.  Hij had de leeftijd om zelfstandig te worden. Zijn ouders vonden het heel spannend, maar het leek best goed te gaan. Tot dat wat ze al zo vaak gevreesd hadden toch gebeurde. De politie kwam aan de deur en vertelde dat hij langs het spoor gevonden was. Wat wilde zijn ouders hem graag nog zien. Wat wilden ze graag afscheid nemen. Hoewel het ingewikkeld was vonden we een manier om hierin iets te kunnen betekenen. We zorgden dat zijn hand op één plek in de kist bereikbaar was. Verder was de kist van binnen met linnen bespannen. Zijn moeder kwam elke dag naar het uitvaartcentrum en zat dan tijdenlang naast zijn kist over zijn hand te aaien. Het heeft haar enorm geholpen om op die manier toch nog afscheid van haar zoon te kunnen nemen. Op de dag van de uitvaart stak iedereen in stilte een kaarsje bij hem aan. En toen alle kaarsen branden was de overgang van de stilte naar de muziek wel heel groot toen Metallica door de aula schalde.. muziek die vertelde over de strijd, zijn strijd, met het leven. Denk je aan zelfdoding? We zijn er voor je. Je kunt met ons geheel anoniem bellen of chatten. Bel gratis 0800-0113

Hoe lang mag je eigenlijk rouwen als je een dierbare verliest? In elk geval langer dan de vier dagen die je officieel verlof krijgt..Direct na overlijden worden de nabestaanden soms al een beetje geleefd door alles wat er op ze af komt. Aan de ene kant een welkome afleiding, aan de andere kant heb je de ruimte nodig om eerst eens stil te staan bij wat er nu eigenlijk gebeurd is en wat daar de consequenties van zijn. De telefoon blijft maar gaan. Mensen aan de deur.. Heel lief en goed bedoeld. Wat is het dan waardevol als er iemand bij je is die je beschermt. Familie? Een goede vriend(in) ? Is er iemand die kan “filteren” wat er allemaal op je af komt? Ik adviseer nabestaanden regelmatig om de ruimte te nemen om afscheid te nemen zolang de overledene nog fysiek aanwezig is. Er is daarna nog genoeg tijd voor alle mensen die contact met je zoeken. Natuurlijk is het heel waardevol dat mensen op je af komen. En helemaal als die mensen vooral luisteren en open vragen stellen. Het rouwen houdt niet op in de weken na de uitvaart. En het vraagt veel van je energie. Het heeft invloed op je geheugen, je kunt nog lange tijd in een flits denken dat diegene er nog is. En daarna weer keihard met de werkelijkheid worden geconfronteerd. Ik hoor gelukkig regelmatig verhalen over werkgevers met geduld. Die hun werknemer of collega de ruimte geven om weer te herstellen. Niet gebonden aan een bepaalde tijd. Want er is geen termijn aan rouw te hangen. Nabestaanden zijn vaak bang dat misschien niemand meer op hun verhaal zit te wachten. Dat er geen ruimte meer is voor verdriet. Wie vraag jij in de komende week om zijn of haar verhaal nog eens te vertellen? Wie stuur jij een kaartje of nodig je aan tafel uit?

Als een overledene thuis blijft tot de dag van de uitvaart noemen we dat een thuisopbaring. De meeste mensen kennen de opbaring met een koeling wel, maar nog regelmatig tref ik families die niet weten dat het ook zonder koeling kan. Dit kan door middel van Thanatopraxie, oftewel lichte balseming. Voordelen van thanatopraxie zijn: dat de overledene minder koud is. (bijvoorbeeld prettig voor jonge kinderen die afscheid nemen), een grotere kans dat het lichaam goed geconserveerd blijft tot de uitvaart, geen koeling in huis die geluid maakt, blauwe plekken en kneuzingen kunnen minder worden en door het toedienen van vocht kan de overledene er iets “frisser” uitzien. Nadeel kan voor mensen zijn dat het een kleine ingreep is. De vloeistof wordt namelijk via de halsslagader met een pompje in het vatenstelsel ingebracht. Na deze behandeling mag er zowel een crematie als begrafenis plaatsvinden, zelfs op de meeste natuurbegraafplaatsen. In de wet is bepaald dat de stoffen die het ontbindingsproces vrijwel stilleggen, maximaal 10 dagen mogen werken, daarna worden deze stoffen door natuurlijke ontbinding van het lichaam opgelost. Uitdroging of het verliezen van vocht aan de atmosfeer gaat deze behandeling niet tegen. Daarom smeren we de kwetsbare huid, zoals lippen en oogleden vaak in met crème. Om de huid zacht te houden. Uiteindelijk is het voor het proces van afscheid nemen ook belangrijk om te ervaren dat het lichaam iets achteruit gaat. Ik adviseer mensen dit regelmatig omdat ik zelf ervaren heb wat de voordelen zijn. Op internet is uiteraard nog meer informatie te vinden, maar ik kom graag bij u thuis langs om u van informatie te voorzien.   Arie ten Wolde – Koger www.uitvaartzorgtwk.nl 0613174232

Wat laat je na, als je er niet meer bent? Bij het werk als uitvaartondernemer zijn de gesprekken met families een mooie leerschool. Wat herinneren mensen zich van jou als je er niet meer bent? Wat wordt er verteld bij jouw afscheid?  Bij het afscheid van Herman kwam vooral naar voren hoe fijn het was dat hij als vader zo aanwezig was geweest. Om liefdevol overal mee te helpen en te ondersteunen. Van een gaaf nieuw stuur op je fiets, op je wachten tot je thuis kwam van een avondje uit, tot volgen op de kaart welke plaatsen je tijdens een reis allemaal kwam.  Herman kwam door hartklachten al jong thuis te zitten en zo maakte hij van de nood een deugd. Het was daarom eenvoudig bij hen thuis, maar zijn kinderen hebben altijd het idee gehad dat ze niets te kort kwamen en hun ouders waren tot hun dood dol op elkaar.  In de speech bij zijn uitvaart noemde zijn dochter hem de groentesoep koning. Want  de groentesoep die hij maakte was tot ver buiten zijn gezin beroemd.

Jan kon niet meer. Hoewel iedereen genoot van zijn gezelligheid, de praatjes die hij met iedereen maakte en de spelletjes die hij graag deed met kinderen en kleinkinderen (vooral Yahtzee) , hield Jan het niet langer uit. Voortdurende jeuk, pijn en benauwdheid en het verlies van zijn vrouw een half jaar geleden, maakte dat hij genoeg had van het leven. Zijn afscheid werd voorbereid en zijn kinderen lieten in zijn kamer, een dag voor zijn overlijden, alle teksten en muziek horen die bij zijn afscheid gespeeld en gesproken zouden worden. Ook Jan vond het heel waardevol dit zelf mee te kunnen maken. De volgende ochtend kwamen zijn dochters hem ondersteunen omdat de euthanasie zou plaatsvinden. Jan was er klaar voor. Geen spoor van angst of spijt, het was goed zo. Zijn lichaam zou, op zijn verzoek, beschikbaar gesteld worden aan de wetenschap. Dus op de dag van zijn afscheid in de aula in Lelystad was er geen lichaam, geen kist. Wel stonden er spulletjes die symbool stonden voor wie hij geweest was. Zijn eerste zaag, waar hij nog altijd trots op was en symbool stond voor zijn eigen aannemers bedrijf. Yahtzee, een pot Engelse drop, wat boeken, een tuinharkje, een paardenzadel en een mooie foto van Jan. Ondersteund door alle mooie verhalen en een kleindochter die nog één keer probeerde Yahtzee te gooien was het een mooi en compleet afscheid.

Veel mensen vinden het spannend om een verhaal te vertellen voor een grote groep mensen. Helemaal bij een emotionele gelegenheid zoals een uitvaart. Doe je het dan maar niet? Vaak helpen we families door samen herinneringen op te halen en hier een compleet verhaal van te maken. Naast dat het fijn en waardevol is om dat te doen is het vaak ook een duwtje in de rug om het uiteindelijk toch zelf te doen. Ook denk je bij een uitvaart vaak aan een bijeenkomst waar mensen iets vertellen, je luistert naar muziek en ondertussen wat foto’s voorbij ziet komen. Het kan een prachtig eerbetoon zijn, maar kan het ook anders? Ruth en ik helpen je graag aan ideeën die bij je passen als familie of bij de overledene passen. Er zijn in Flevoland diverse mooie locaties om een uitvaart te houden en ook veel ideeën om het eens helemaal anders te doen.  Bijvoorbeeld een inloop condoleance met borrel in de Waterlely, , een tour met de uitvaartbus langs locaties uit het leven van de overledene, een herinnerings wandeling door een natuurgebied of een kleine bijeenkomst in de woonkamer. Er kan zoveel en er moet niks. We helpen je graag.

Aan de tafel is mijn moeder druk bezig om troostpoppetjes te maken. Ze maakt ze van kralen en knopen. Ze doet het graag, want het idee dat het troost brengt bij verdrietige kinderen vind ze super mooi.  Bij een uitvaart met jonge kinderen er bij, bijvoorbeeld kinderen die afscheid nemen van een opa of oma neem ik deze poppetjes mee.  De kinderen verstoppen ze tussen de bloemen op de kist. Het poppetje maakt zo hetzelfde mee. Hoort de verhalen en ziet de foto's en de verdrietige mensen. Ik vertel er een verhaal bij en het poppetje gaat mee naar huis als tastbare herinnering.  Het poppetje helpt zo om terug te denken aan de dag van de uitvaart, maar vooral ook om terug te denken aan alle mooie verhalen die er die dag gedeeld zijn. En het verhaal over huilen als je verdrietig bent. Hoe goed het helpt als je je tranen naar buiten laat komen, dat maakt ruimte in je hoofd voor mooie herinneringen. Als je hoofd vol zorgen zit je hart zwaar van verdriet Fluister dan maar in mijn oor en ik vergeet het niet  Ik laat je zorgen druppelen en maak weer ruimte vrij zodat je hart weer lichter wordt en maak je bijna blij Dat lukt mij ook niet in één nacht Een beetje elke keer In t donker houd ik steeds de wacht Eens doet het minder zeer Arie

Kent u “de bloemenband”? Het is een stoffen band die onder de rand van de kist komt te zitten met lussen waar bloemen in gestoken worden. Als de bloemen er in zitten vormt zich een soort bloementuintje aan de bovenzijde van de kist. Begin mei begeleidde ik een uitvaart waar de bloemenband prachtig bij paste. Het was een informele samenkomst in “Wind in de wilgen” (voormalig theehuis in Lelystad dat nu alleen nog voor groepen beschikbaar is) We troffen het enorm met het weer. De zon scheen toen we de kist van mevrouw naar binnen begeleiden. We plaatsten haar onder de perzikenboom in de serre. De gasten kwamen binnen en dronken een kop koffie of thee met iets lekkers en hadden ruimte om even bij mevrouw te zijn en elkaar te ontmoeten. Daarna deelden de kinderen hun herinneringen aan hun moeder terwijl op de achtergrond foto’s langzaam voorbij kwamen. Na alle herinneringen brachten we haar naar de rouwauto terwijl de muziek van Miriam Makeba door de polder klonk. Aansluitend was een uitgebreid lunchbuffet. De deuren konden open blijven staan en ook de tafels in de wilde tuin konden gebruikt worden. Vroeger was mevrouw hier zelf ook tijdens haar fietstochten vaak geweest. Mooier en warmer had het niet kunnen zijn. Foto: bloemenband.nl   Arie ten Wolde  - Koger

Veel mensen worstelen met het woord ROUW, wat is dat nou precies? Het zijn niet zomaar wat tranen. Rouw kent vele vormen. Het valt nooit met elkaar te vergelijken. Dat maakt het ook moeilijk. Bijvoorbeeld dat mensen die heel dicht bij elkaar staan, elkaar soms niet  kunnen vinden of helpen.  Het kan de één veel harder of heel anders treffen dan de ander. Hoe was je relatie met iemand? Hoe plotseling overkomt iets je? Of hoeveel steun en ruimte ervaar je van de mensen om je heen? Rouw kan je als een diepe pijn zelfs fysiek raken. Het kan je ontregelen. Je geheugen vertroebelen. Je kunt er doodmoe van zijn,.. Sommige mensen kunnen die kleding maar niet opruimen, durven amper de slaapkamer nog in te komen. Neem de tijd. Deel. En vraag om ruimte. En zoek hulp als het je de dagen niet meer door komt. Een nabestaande stuurde mij deze mail: Op een middag was ik in de tuin bezig en in de verte hoorde ik een aanzwellend geronk. Ik zag even later een stoet van langzaam rijdende motoren over de Kustendreef, erachter een pick-up met een kist met prachtige bloemen erop. Dat geronk trilde door in mijn lijf en was een heftige allesomvattende emotie. Zoiets bedenk je niet, emotie kan je overvallen op momenten die je niet voorziet. Wil je iemand die rouwt helpen? Luister vooral en geef aandacht. Je kunt het niet oplossen, maar wel steun geven. foto Luca Patrone

Na je overlijden lag je in je eigen bed, op je eigen kamer. Wat fijn dat de hele familie zo steeds even bij je kon zijn. Tot de dag van de begrafenis. Ik legde je in je vaders armen en samen droegen we jou de trap af. In de woonkamer stond al je familie. Wat een groot verdriet. We legden jouw lichaam in de kleine rode uitvaartkist, daar had je zelf om gevraagd. Je hield er zo van om met papa naar Star Wars te kijken. Dus had je een Star Wars rouwkaart en waren er "stormtroopers" op de dag van je uitvaart die voor je kist uitliepen. De rouwauto reed het terrein op waar al je klasgenootjes met een bloem langs het pad stonden. Papa en Mama vertelden hoe trots ze op je waren, hoe sterk je was geweest in alles wat je zo jong al mee moest maken. De ketting met kralen voor chemo’s, operaties en ziekenhuisbezoeken was meters lang. Nu hadden jouw familieleden deze vast als een verbindende draad. We droegen je de aula uit richting het graf waar fakkels branden. Een lange stoet van mensen bracht je een laatste groet. Wat heb je op jonge leeftijd al een indruk gemaakt en wat zul je gemist worden. Arie ten Wolde – Koger

Sinds een maandje mag ik me "Dijkdichter" noemen. Het is een dichterskring die sinds 2009 in Lelystad bestaat en elke twee weken samenkomt om gedichten met elkaar te delen. Dat betekent dus ook dat je elke twee weken met een nieuw gedicht moet komen. Een mooie stok achter de deur om creatief bezig te blijven. Voor mij ontstond deze hobby vanuit mijn werk. Soms zocht ik bij een plechtigheid een passend gedicht, maar was ik nooit helemaal tevreden. Het begon met sleutelen aan bestaande gedichten, om uiteindelijk toch maar een heel nieuw gedicht te schrijven. De reacties die ik kreeg waren zo positief dat het me stimuleerde hier mee door te gaan. Inmiddels zijn er meer onderwerpen dan alleen rouw en verlies. De Dijkdichters krijgen regelmatig opdrachten om gedichten te maken. Bijvoorbeeld voor een kunstexpositie, voor aan de wand in een café, voor op een bankje in het park, etc. Met zo'n concrete opdracht wordt je gedwongen met een bepaald thema aan de slag te gaan. Zo schreef ik recent een gedicht over "het IJsseloog" Het is een kunstmatig eiland in het Ketelmeer, bedoeld om verontreinigd slib op te slaan. Het dubbele er aan is dat het op het oog een mooi eiland is waar bloemen bloeien die soms door de IJssel helemaal vanuit Zwitserland zijn meegevoerd. (foto Siebe Swart) Eén oog kijkt naar de hemel Haar wimpers bloeien Gevoed door haar tranen Eén oog kijkt naar de hemel Verfrissend groen in donker water Haar duistere inhoud blijft verborgen