Begin dit jaar deed ik een uitvaart voor een Chinese familie. De overledene gaat met meerdere lagen kleding in de kist, deze kleding is bedoeld voor de verschillende werelden waar de overledene doorheen reist. In de Chinese traditie wordt de datum van de uitvaart bepaald aan de hand van de maan en sterren stand. Na het regelen belde de familie dat ze wisten wanneer de uitvaart moest zijn. Woensdag 3 januari tussen 04:00 en 08:00. Dat werd een uitdaging. Gelukkig vond ik een locatie waar de uitvaart mocht beginnen om 07:15. De familie bleef de nacht voor de uitvaart slapen bij de overledene. We verlieten in een wolk van wierook het uitvaartcentrum en liepen met een loopkoets in het aardedonker over de begraafplaats naar het crematorium. Met mijn telefoon scheen ik de route bij. Op een geschikte plek haalden we een blik en lucifers tevoorschijn om het vuuroffer te doen. Er werd dodengeld en papieren voedsel verbrand en andere dingen die de overledene op zijn reis nodig zou hebben. Terwijl ze ondertussen gebeden chanten. Zijn dochtertje gaf me een sticker van Mickey Mouse, of ik die er ook bij wilde doen. Na het vuuroffer waren we om 07:45 bij het crematorium zodat precies op tijd de invoer in de ovenruimte plaatsvond.

Bent u ook zo dol op oude spullen? Als kind maakte ik in mijn slaapkamer vaak  een soort museum waar dan familieleden heen gesleept werden om te komen kijken. Postzegels, boekjes van mijn betovergrootvader, oude munten, brillen van mijn oma etc. Mijn vrouw houdt er ook erg van, dus we hebben onze spullen op wat plekken in huis uitgestald. Onze beide families kloppen vaak bij ons aan als ze oude foto’s en curiosa kwijt willen. Toen wij het huis van mijn opa leeg moesten halen na zijn overlijden gingen alle spullen die hij en oma gebruikt hadden door onze handen. Spullen die hen dierbaar geweest waren. We zochten met zorg naar een nieuwe bestemming, maar er werd ook het nodige aan de straat gezet. (de kringloop was toen nog niet zo hot) Tja, hoe gaat dat als je er niet meer bent? Ik hoop mijn kinderen enthousiast te krijgen voor mijn spullen. Maar gelukkig maak je niet mee wat er uiteindelijk mee gebeurt. Recent had ik een uitvaart van een mevrouw die poezenbeeldjes verzamelde. Aan het einde van de dienst deden we een oproep. Mevrouw had haar leven lang onderdak geboden aan allerlei straatkatten, nu was het aan de bezoekers om haar poezenbeeldjes een nieuw thuis te geven. Bij de uitgang stonden de poezenbeeldjes te wachten. Arie ten Wolde – Koger